Llvme - Yía De Nuesu

• BandLlvme [ES]
• TitelYía De Nuesu
• Release datum26-03-2012
• LabelMy Kingdom Music [IT]

Tracklist

01. 1188-1230
02. Helmаntica
03. Vettonia
04. Vaqueirada'l Baitse
05. Conceyu
06. Yia Fatu A Tierra
07. Pramoséu
08. Purtiellu De La Llïaltá
09. Llibación Nu Alborecer
10. Xota Chaconeada
11. Mirobriga
12. Fayéu De Suenos

Llvme (geen idee hoe je dit uitspreekt trouwens) is een band afkomstig uit Salamanca, dat ligt in de Spaanse regio die van oudsher bekend staat als Koninkrijk van Leon. En waarom vind ik dat nou zo belangrijk om te vertellen? De taal waarin Llvme zich uit is de oorspronkelijk taal uit deze regio. De bandnaam Llvme is zelf ook een woord uit deze taal en betekent vuur. Daarnaast zitten er ook in de muziek folk elementen die verwijzen naar de afkomst, en een belangrijke rol spelen in het totaalgeluid en als bindmiddel van de diversiteit in de muziek. Llvme is in 2007 gevormd door ervaren muzikanten uit andere bands, Yia De Nuesu is hun tweede album. Debuut Fogeira De Suenos verscheen twee jaar geleden, eveneens op My Kingdom Music.

De muziek van Llvme wordt door band en/of label gekenmerkt als pagan doom metal. Op zich zegt men daar niks verkeerd mee, maar naar mijn mening bevat de muziek veel meer dan dat. Dit is typisch zo'n band die zich niet laat beperken door genres, maar allerlei stijlen door elkaar heen gebruikt, als het maar past. De basis ligt voor mijn gevoel ergens in de heidense black metal (qua thematiek sowieso), maar aangevuld met allerlei andere invloeden leidt het meer tot gooi-alles-maar-op-een-hoop metal.

Het album begint met het nummer 1188-1230, een rustige akoestische gitaarmelodie die woest wordt opgeschrikt door een stevige riff en brullende zang. Zeker in de stukjes blast vinden we de black metal basis terug. Verder wordt het nummer opgesierd door lieflijke vrouwenzang, hoorngeschal, toetsenpatroontjes flitsend gitaarwerk en strijkersarrangementen. Dat dit alles samenkomt in een fraai vormgegeven, zelfs nog redelijk compact en overzichtelijk nummer is bijna een wonder op zich. Een interessant voorproefje.

Met Helmantica gaat het er nog wat ruiger, en vooral sneller, aan toe. Al blijven de toetsen een hoofdrol spelen, naast de brute zang en de (opnieuw) double bass uitbarstingen. Dit nummer klinkt me in het tweede gedeelte een beetje in de oren als een strijdlied. Vettonia moet het daarna vooral van de folk elementen hebben, een midtempo nummer met een verhalend karakter, dat ik echter niet zo heel spannend vind.

Vaqueirada'l Baitse bestaat uit een jodelende dame, begeleid door tromgeroffel en strijkers (toetsen). Een kort intermezzo, dat de overgang markeert naar een wat rustiger gedeelte van het album. In Conceyu herkennen we voor het eerst het doom aspect in de muziek. Krachtig en zwaar, met een lekkere heavy riff en een goede lage grunt. Dit contrasteert behoorlijk met de snelheid van de eerste paar tracks. Bijna niet te horen dat dit gewoon dezelfde band is, al zorgen de strijkers er voor dat een zekere structuur herkenbaar is. Daarna is ook Yia Fatu A Tierra een doomy track, al stoor ik me hier af en toe licht aan de overheersende rol van de violen, dat had iets minder prominent gemogen. Wel weer een fijne riff en mooie toevoegingen gaandeweg het nummer.

PramosBu is weer een kort tussenstukje, welke richting gaan we hierna heen? Warme strijkers vullen de lucht in Purtiellu De La Llïaltá; rustiek. Een nummer met een spannende opbouw waar ik eigenlijk niet teveel over wil verklappen. Dit is interessant om te ondergaan wanner je nog niet wat er komt. De sfeer is in elk geval donker, de muziek hangt zo'n beetje tussen folk, gothic en doom in, en heeft een beetje een Arabisch tintje. Dan gaat dit nummer naadloos over in het volgende, met een zwaar aangezet orgelgeluid en bezwerende praatzang. Dit blijkt uiteindelijk een mix van de verschillende invalshoeken: van doom tot blast (en weer terug) en van fragiel pianospel en demonische violen tot heavy vervormde riffs.

Via Xota Chaconeada belanden we dan bij de laatste twee tracks van deze wonderlijke trip. En dan eindigen we weer een beetje zoals de reis begon. Mirobriga bevat afwisselend midtempo en snelle pagan/black, met woeste brulvocalen en opgesierd met de nodige toeters en bellen. En vooral die toch wel heel erg aanwezige viool. Het echte slotstuk wordt bewaard voor een lieflijk stukje natuurschoon met kabbelend water, kwetterende vogeltjes en pianospel. Uit wat ik allemaal beschreven heb kun je al wel afleiden dat Llvme niet meteen in een hokje te stoppen is, al voeren heidense folk met dito thematiek de boventoon. Ik vond het een erg leuke luisterervaring, juist omdat dit album zo veel meer te bieden heeft en diverse uithoeken van de extreme muziek opzoekt.