Dead Summer Society - Visions from a thousand lives
- Dead Summer Society [IT]
- Visions from a thousand lives
- 01-02-2012
- Eigen beheer
Tracklist
01. Explicit
02. I met you in heaven and hell
03. Shadow I Bear
04. The King's Alone
05. Down on You
06. Her white body, from the coldest winter
07. Last winter I died
08. The way
09. Within Your Scars
10. Unreal
11. I fade
12. Bonus track
Visions From A Thousand Lives is het debuutalbum van het Italiaanse eenmansproject Dead Summer Society. Dit project is opgericht door gitarist/componist Mist (Emiliano Santoro, gitarist in de gothic/doom band How Like A Winter). Na een instrumentale demo in 2010 begint hij nieuw materiaal te schrijven met de medewerking van Trismegisto (muzikant en zanger in redelijk obscure bands als Cult Of Vampirysm en Teeth and Thorns) en een paar zangeressen om grunts, cleane en vrouwelijke zang toe te voegen aan de nieuwe nummers. Invloeden uit doom, gothic, black, dark en sferische metal, het komt allemaal voorbij op het uitgebreide palet dat Visions From A Thousand Lives heet.
De muziek die langstrekt is overwegend traag, in een dramatische, duistere en beklemmende sfeer.
Ik heb een beetje het idee dat atmosferische black metal de basis is van deze muzikant, waar vervolgens allerlei donkere sfeerelementen aan zijn toegevoegd. De veelheid aan vocalen die voorbij komen lijken me daar een mooi voorbeeld van. Maar ook klanktapijten / ambient passages komen langs. Deze beschrijving belooft afwisseling, maar dat valt uiteindelijk wat tegen. Hoewel de duistere sfeer me af en toe wel weet te pakken, gaan enkele op elkaar lijkende nummers eigenlijk nietszeggend langs me heen. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat er slecht gemusiceerd wordt, maar indrukwekkend wordt het nooit.
Aan het begin van het album vooral veel pianostukken, het duurt wat mij betreft even voordat het album echt op gang komt, de eerste twee (korte) tracks doen me nog niet veel. Pas bij Shadow I Bear heb ik voor het eerste het idee dat er serieus gewerkt wordt aan een opbouw naar iets toe. Het nummer herbergt een zekere spanning (tweestemmige praatzang), de afknapper is dat daar vervolgens niets mee gedaan wordt. Het lange The King's Alone doet het dan wel wat beter. Een veelvoud aan stemmingen zweeft voorbij, experimentele klanken dagen uit tot het zelf invullen van een plaatje waarvan de omlijsting hier neergezet wordt. Mooi.
Toch blijft het algemene gevoel over dat Visions From A Thousand Lives vooral wat voortkabbelt. Het mist echt iets dat je bij de les houdt of je af en toe laat opveren van je stoel. Zoals al gezegd, ik zou niet durven beweren dat dit slecht is of zo, maar op een paar momenten na (Her White Body, From The Coldest Winter of Within Your Scars) word ik hier niet getriggerd. Het zijn in elk geval te weinig passages of nummers om me een heel album lang te blijven boeien.