Crimson Glory - Chasing The Hydra

• BandCrimson Glory [US]
• TitelChasing The Hydra
• Release datum17-04-2026
• LabelBravewords Records [US]
• Genre Heavy / power metal, Progrock / metal

Tracklist

01. Redden The Sun
02. Chasing The Hydra
03. Broken Together
04. Angel In My Nightmare
05. Indelible Ashes
06. Beyond The Unknown
07. Armor Against Fate
08. Pearls Of Dust
09. Triskaideka

Crimson Glory, wow, dat is voor mij wel ff een ding. Die eerste twee albums waren dus echt geweldig indertijd - tweede helft jaren '80. Voor het verhaal doet het er niet helemaal toe wat daarna gebeurde wat mij betreft, maar die twee albums blijven legendarisch goed. Nu is er dan Chasing The Hydra - en ik verklap alvast dat dit een comeback is die er wel toe doet!

Want alles dat Crimson Glory indertijd zo interessant maakte is weer helemaal terug. Nummers die goed in elkaar zitten, veel gitaren, een uitermate adequate zanger, en okay, ook een voorspelbare, toegankelijke sound. Al zorgen de hedendaagse productie-technieken er voor dat de muziek niet zo vlak klinkt als 'vroeger'. Crimson Glory anno 2026 komt aanzienlijk beter uit de verf qua sound. Al blijft het drumgeluid - net als toen - wel wat achter.

Travis Wills lijkt weliswaar heel erg z'n best te doen om te klinken als Midnight (of Todd La Torre, die op zijn beurt hetzelfde deed) maar blijft toch bovenal zichzelf - gelukkig. De andere 'nieuweling' is gitarist Mark Borgmeyer, die de meest prachtige leads en solo's uit z'n instrument weet te krijgen. Misschien wel met daarbij de opdracht om zo veel mogelijk die jaren '80 te benaderen, maar ja, ik ga er voor, het doet z´n werk.

Natuurlijk hoor ik ook wel dat opener Redden The Sun een flits laat horen van Eternal World, titelnummer Chasing The Hydra een leuk riffje van Red Sharks geleend heeft, en Broken Together in het begin wel erg veel weg heeft van Azrael. Zo zijn er over het hele album volop links naar het verleden te vinden. Laat dat nou net de gevoelige snaar zijn die mij raakt.

Wat rest zijn gelaagde composities, doordachte, proggy, veelal midtempo metal, en veel melodie - met hier en daar een vlotte uitschieter, vooral naar het einde van het album toe met Armor Against Fate en Pearls Of Dust. Die spreekwoordelijke nachtkaars gaat hier gelukkig niet op. Afsluiter Triskaideka kennen we al een paar jaar, waarbij ik er nog niet helemaal uit ben of die hier wel past. De track klinkt me meer in de oren als van de periode van na die eerste twee albums.

Ik ben voor mezelf heel benieuwd hoe ik over een poosje luister naar Chasing The Hydra. De eerste beleving is die van opgewonden nostalgie - gaat dat gevoel beklijven, of zal het een goedkope herhalingsoefening blijken? Misschien dat de zaterdag van Into The Grave meer duidelijkheid gaat geven, want dan ga ik dit live meemaken.