Baby Woodrose - Freedom

• BandBaby Woodrose [DK]
• TitelFreedom
• Release datum16-09-2016
• LabelBad Afro Records [DK]
• Genre Hardrock, Psychedelische rock, Spacerock

Tracklist

01. Reality
02. 21st Century Slave
03. Open Doors
04. Mind Control Machine
05. Peace
06. Freedom
07. Red the Signpost
08. Mantra
09. Termination

Baby Woodrose is afkomstig uit Denemarken, blijkt al meer dan vijftien jaar te bestaan, en debuteerde al in 2001 met album Blows Your Mind. Ik ga me bijna schamen dat ik nog nooit van deze band gehoord had. Ik neem dan nu maar de gelegenheid te baat om kennis te maken, met het verschijnen van hun zevende(!) album Freedom.

Vooral frontman Lorenzo Woodrose (zondagse naam: Uffe Lorentsen) blijkt een bekende in de alternatieve, psychedelische rockscene van het thuisland (waar hij met z'n andere band Spids Nøgenhat enorm populair is). Waarbij het dus een opvallend gegeven is dat Baby Woodrose al retro musiceerde in een tijd dat van een revival nog geen sprake was. Een al even aangename constatering daarbij is, dat dit album op de old school manier is opgenomen: analoog, op tape. Geen modern knip-en-plakwerk dus, en een absoluut minimum aan overdubs. Uiteraard levert dit een authentieke live-in-de-studio-feel op.

De basis, of eigenlijk het thema van dit album, wordt gevormd door het titelnummer Freedom. Dit is een eigen interpretatie van een oude gospelsong, die onder de titel Motherless Child bekend werd gemaakt door Richie Havens in zijn improvisatie op Woodstock (1969). Baby Woodrose beschouwt de negen tracks op hun album dan ook zelf als eigentijdse gospels, vertaald naar hedendaagse thema's als kuddegedrag, hersenspoeling, carrièrejacht, verwachtingen van de maatschappij, en moderne vormen van slavernij en onderdrukking. De songtitels spreken voor zich denk ik zo.

De muziek die Baby Woodrose ten gehore brengt voert de luisteraar dan ook rechtstreeks terug naar de psychedelica van de jaren '60. Belangrijke elementen daarin zijn natuurlijk het orgel (Open Doors) en de snerpende zang van Lorenzo Woodrose, maar ook het zeer authentieke, ouderwetse, en daarmee herkenbare gitaargeluid. Qua vergelijkingen kom ik op een soort van Monster Magnet-light (die zang he), wel de psychedelica en de spacerock-invloeden, maar niet de stoner-achtergrond; maar ook The Devil's Blood vind ik qua geluid wel in de buurt komen (21st Century Slave).

Verder zijn er raakvlakken met Pink Floyd (Mantra/Termination) waarbij die band wel heel nadrukkelijk gereproduceerd wordt (Set the Controls for the Heart of the Sun van A Saucerful of Secrets uit 1968). Op zich is het wel een mooi samengaan van psychedelische en space-rock, en het gefreak is typisch voor een album-afsluiter, maar er had wel wat minder nadrukkelijk gespiekt mogen worden. Dat de jaren '60 worship er duimendik boven op ligt vind ik een pre, Baby Woodrose komt dan ook zeer geloofwaardig op mij over. Ik kan me voorstellen dat niet iedere rock- of metalfan hier mee uit de voeten kan, maar ik denk dat de liefhebber van genoemde bands hier wel wat van z'n gading kan vinden.