Loading
Deze site maakt o.a. gebruik van social media websites. Deze sites kunnen cookies gebruiken waar wij geen controle over hebben. Wettelijk zijn wij verplicht hier toestemming voor te vragen. Klik hiernaast op accepteren als je gebruik wil maken van alle mogelijkheden. Wil je meer weten over onze cookies, klik dan hier.

Chapter 7 - Frozen Fields

Gepost in Reviews door Chris van der Aa op 22-05-2018

Tracklist

01. Little by Little
02. Down
03. No One
04. Frozen Fields
05. Smile of Pride
06. On My Own
07. Ride On
08. Rise Against
09. Scars
10. Indifference
11. Highway

Chapter 7 (afkomstig uit Tilburg en omgeving) is opgericht in 2009 met als doel moderne rockmuziek te creëren die de geest en sfeer van de jaren '90 vangt. Het geluid en de inspiratie zijn te vinden in uiteenlopende invloeden als Alice in Chains, Black Stone Cherry, Puddle of Mudd en Stone Sour. Vorige maand verscheen het tweede album van de band, Frozen Fields, opvolger van het al weer zes jaar geleden verschenen debuut Shadows Of My Yesterdays. Het zijn de eerste twee delen van een beoogde trilogie; het derde en laatste deel zal akoestische versies van eerder uitgebrachte nummers bevatten.

Net als op het genoemde debuutalbum bevat de nieuweling liedjes en teksten geschreven vanuit het hart, een samenvatting van de laatste jaren persoonlijke ups en downs van de leden zelf. Een zeer persoonlijke benadering dus, die je denk ik ook wel terug hoort in de meest intieme momenten van Frozen Fields, en bij vlagen zorgt voor een donker sfeertje. Het album is geproduceerd en opgenomen door Tom Sikkers in de Larger Than Live-studio, en verschijnt via Painted Bass Records.

Zelf omschrijft het kwartet hun muziek als rock met ballen, passie en soul. Dat zal zeker gelden voor de alternatieve rock-hoek (met vleugjes grunge) waar Chapter 7 zich in bevindt, maar voor een hardrock- of metal-liefhebber zullen die ballen zeker nog een stuk steviger mogen. Zelfs de 'hardste' stukken op Frozen Fields blijven telkens behoorlijk melodieus; de mainstream-rock insteek wordt nauwelijks losgelaten, waardoor het album als geheel te weinig knalt of dynamiek laat horen; in mijn beleving van heavy muziek dan toch.

De composities zitten op zich prima in elkaar, en de muziek luistert juist lekker weg, maar ik vind het allemaal veel te braaf en te veilig. Een beetje Amerikaans eigenlijk wel, en ontbeert daarmee het rauwe randje dat Europese rock meer kenmerkt. Desondanks staan er nog wel wat luistertips op het album, tracks die zeker de moeite waard zijn in mijn beleving: Down, Smile Of Pride, en het afsluitende duo Indifference en Highway.

Jeroen Bruers - zang

Dennis Cruyssen - gitaar

Bas van Os - bas

Roland Baak - drums