Dirkschneider - Babylon

• BandDirkschneider [DE]
• TitelBabylon
• Release datum03-10-2025
• LabelReigning Phoenix Music [DE]
• Genre Hardrock, Heavy / power metal

Tracklist

01. It Takes Two to Tango
02. Babylon
03. Hellbreaker
04. Time to Listen
05. Strangers in Paradise
06. Dead Man’s Hand
07. The Law of a Madman
08. Metal Sons
09. Propaganda
10. Blindfold
11. Batter the Power
12. Beyond the End of Time

Onder de noemer Dirkschneider And The Old Gang werd frontman Udo Dirkschneider een paar jaar geleden herenigd met zijn oude Accept-metgezellen Peter Baltes en Stefan Kaufmann. Verder komen we in dit project tegen gitarist Mathias Dieth (U.D.O.) evenals Udo's zoon Sven Dirkschneider (ook in U.D.O.) op drums, plus zangeres Manuela Bibert. Om een en ander niet nodeloos ingewikkeld te maken plaats ik het nieuwe project simpelweg onder de al bestaande bandnaam Dirkschneider.

Geheel in de geest van de muzikale loopbaan van de naamgever van dit project, krijgen we een heerlijk oubollige mix van heavy rock en metal, en wat balladesque nummers gepresenteerd. Ik vind twaalf nummers en een speelduur van over het uur best een lange zit voor deze weinig gevarieerde muziek. Voorspelbaar, lichtvoetig, behoorlijk easy-listening. De meeste nummers liggen makkelijk in het gehoor, klinken vertrouwd, en nodigen uit tot meezingen en -deinen.

Nee, ik vind zeker niet alle composities even geslaagd, vooral de (semi-)ballads kunnen me maar matig bekoren. Een enorm pluspunt vind ik wel de aanwezigheid van zangeres Manuela Bibert. Ik heb al eerder geconstateerd en geschreven dat de zang van Udo zelf eigenlijk niet meer kan (niet verwonderlijk, de man is inmiddels 73) dus die vocale ondersteuning is mij meer dan welkom. Okay, het maakt de nummers niet beter, maar wel prettiger om aan te horen.

De uptempo opener It Takes Two To Tango kan er nog prima mee door, net als stevige stampers als Hellbreaker, Time To Listen, Batter The Power en vooral Propaganda en Metal Sons - die laatste is wel erg lekker. Titelnummer Babylon wordt nog enigszins gered door de (wel weer voorspelbare) Oosterse atmosfeer en de afwisselende zang. Maar nummers als Strangers In Paradise en Blindfold trek ik maar slecht; eenvormig en saai.

Als afsluiter krijgen we dan nog de bijna acht minuten durende midtempo track Beyond The End Of Time, dat als slotakkoord echt veel te lang duurt, dan wel veel te vrijblijvend voortkabbelt. Het gitaarwerk doet me af en toe opkijken, maar het eentonige slome tempo wiegt me bijna in slaap.

Al met al zal er voor de oudere rocker onder de streep best wel wat te genieten overblijven, maar zelfs ik vind dit veel te vrijblijvend geneuzel. Op een paar onderhoudende tracks na dan.