Mantide - Love Thru Blood And Pain

• BandMantide [IT]
• TitelLove Thru Blood And Pain
• Release datum14-05-2016
• LabelEigen beheer
• Genre Hardcore / punk, Hardrock, Sludgemetal

Tracklist

01. Tormento
02. Love through blood
03. Unbroken
04. Farewell
05. Spontaneous combustion
06. Visceral

Het is alweer ruim vijf jaar geleden dat ik debuut-EP The Eyes In The Jar van het Italiaanse Mantide besprak. Vergeef het me maar dat ik die band inmiddels uit het oog ben verloren. Inmiddels is me gebleken dat de band in die tussenliggende jaren niet al te actief geweest is, want nu pas is er een opvolger in de vorm van weer een EP: Love Thru Blood And Pain.

Indertijd vond ik de muziek van Mantide wat onsamenhangend, en eigenlijk is dat nog steeds zo. Ik verwachtte dat de band line-up wel weer flink door elkaar gehusseld zou zijn, en inderdaad: de band heeft al weer een nieuwe zanger, en nog maar 1 gitarist. Zelf houdt de band vast aan de omschrijving sludge/doom, maar dat slaat nergens op naar mijn mening. Ook de beloofde thrash-invloeden van tijdens de eerste EP zijn niet (meer) terug te horen. Er zitten zeker sludge-invloeden in de muziek, die bij tijd en wijlen wel log en zwaar is (intro Tormento, Farewell, afsluiter Visceral), maar eigenlijk neigt de muziek nog het meest naar langzame hardcore/punk.

Tormento is een onheilspellend doomy, eentonig dreunend intro, dat niet veel goed belooft. Qua donkere sfeer dan he, de muziek is goed te doen. Dit intro gaat naadloos over in semi-titelnummer Love Through Blood, waarbij het tempo omhoog gaat, en we even later ook worden geconfronteerd met een schreeuwerige zangstem. Dit lijkt bijna eerder hardcore, zeker wanneer er nog extra stemmen bijkomen. Maar het zijn vooral die leadvocalen die me niet bevallen, veel te schreeuwerig en emotieloos. Bij vlagen neigt dit wel een beetje naar noisy rock.

Gaandeweg valt me ook op dat de balans in het geluid niet echt lekker valt. De bas staat veel te hard in de mix (bestaat dat voor mij? blijkbaar wel) en hoewel de drums goed hard doorkomen vind ik die juist veel te krachteloos klinken. Mantide speelt al slechts met een enkele gitarist, maar de nuances daarvan vallen helemaal weg binnen het totaalgeluid. Er blijft regelmatig niet heel veel meer over dan een eentonige ruis, riffs zijn sowieso nauwelijks herkenbaar. Tel daarbij op dat nummers als Love Through Blood, Unbroken (wel een prettige groove) en Spontaneous Combustion nauwelijks blijven hangen, dan kom ik tot de conclusie dat Mantide niet echt een spetterende EP op de markt heeft geslingerd.

Vijf jaar geleden kwam ik tot de conclusie dat er voor deze Italianen nog wel wat werk aan de winkel was, en ik dacht dat daar nog wel wat leuks uit voort kon komen. Nu bedenk ik me dat de band in vijf jaar tijd niet veel verder is gekomen, naar mijn mening dan toch. De nummers klinken mij rommelig en onsamenhangend in de oren. Dat er nog groeimogelijkheden zijn voor Mantide kan ik natuurlijk niet uitsluiten, maar ik verwacht het niet echt meer.