Narcosatanicos - Body Cults

• BandNarcosatanicos [DK]
• TitelBody Cults
• Release datum04-11-2016
• LabelBad Afro Records [DK]
• Genre Avant-garde / experimentele metal

Tracklist

01. Vulvic Church
02. Vile
03. Mania
04. Television Dreams
05. Matamoros
06. Void Kink
07. Bliss

Wat een rare bandnaam, denk ik als eerste bij het zien van Narcosatanicos. En na een eerste beluistering bedenk ik me daar bij: wat een rare muziek. Narcosatanicos is dan ook geen alledaags muzikaal gezelschap. De band blijkt te bestaan uit maar liefst zes personen waaronder een saxofonist, afkomstig uit Aarhus, Denemarken, en bestaat sinds 2012. Volgens mij is Body Cults hun tweede album, opvolger van het in 2014 verschenen Narcosatanicos.

Zelf noemen ze zich een noise rockband; nou, herrie is dit zeker. Alsof dat nog niet genoeg is worden er ook termen als psychotisch en psychedelisch aan toegevoegd, om er zeker van te zijn dat de luisteraar hier horendol dan wel knettergek van dient te worden. " a sonic mindfuck fueled on a bad acid, paranoia and distortion". Ik heb er eigenlijk niks meer aan toe te voegen.

De basis van deze muziek ligt ergens ver weg in de punk, maar met het gebruik van drie gitaristen en vooral een saxofonist die allemaal het hoogste woord willen lijken te voeren komt de muziek behoorlijk chaotisch over. Voeg daar nog een wat vage vocale inbreng aan toe, en wat toetseninstrumentarium voor nog extra vulling, en de kakofonie is compleet. En ik vermoed dat dat ook precies de bedoeling is: het kunstig creëren van chaos.

Ik zou deze muziek zelf dan ook omschrijven als avant-gardistische jazz/rock, of iets in die richting. Luister daarvoor maar eens naar Void Kink, of Mania, dat in dat opzicht z'n titel wel eer aan doet. Waarbij het natuurlijk vooral die saxofoon is die de muziek weg houdt van de als conservatief bekend staande metal/rock-scene. Opener Vulvic Church maakt dat al direct ondubbelzinnig duidelijk, waarna Vile met z'n opzwepende ritme en distorte gitaarriffs nog het dichtst bij metal in de buurt komt. En daarmee voor de metalfan als meest toegankelijke nummer zou kunnen gelden. Het is ook zo'n beetje het enige nummer op het album waarop de sax niet de hoofdrol opeist.

Daarnaast zijn het de langere tracks Matamoros en afsluiter Bliss waar ik wel wat mee kan. Behalve de afwijkende instrumentale invulling zijn hier patronen in herkenbaar van bijvoorbeeld stoner en postrock, die de muziek een lekker donker sfeertje geven. Het scheelt daarbij ook dat in deze twee tracks het tempo laag blijft, zodat de drukte wat beter te volgen is.

Het lukt me dus ook echt niet om het hele album in 1 keer uit te luisteren. Er komt echt zo veel op je af dat je er dus inderdaad knettergek van wordt. Een paar van de individuele nummers trek ik nog wel, zodat ik alsnog wel een goede indruk krijg van de muzikale krachtpatserij de hier wordt voorgeschoteld. Om tot de ontdekking te komen dat het allemaal wel heel knap in elkaar is gezet. Maar eerlijk is eerlijk: ik zou hier voor mijn plezier niet naar gaan luisteren; daarvoor mis ik de beleving.