Loading
Deze site maakt o.a. gebruik van social media websites. Deze sites kunnen cookies gebruiken waar wij geen controle over hebben. Wettelijk zijn wij verplicht hier toestemming voor te vragen. Klik hiernaast op accepteren als je gebruik wil maken van alle mogelijkheden. Wil je meer weten over onze cookies, klik dan hier.

Sepultura - Machine Messiah

Gepost in Reviews door Peter van der Wielen op 12-02-2017

Tracklist

01. Machine Messiah
02. I Am The Enemy
03. Phantom Self
04. Alethea
05. Iceberg Dances
06. Sworn Oath
07. Resistant Parasites
08. Silent Violence
09. Vandals Nest
10. Cyber God

Klasse is eeuwig en metal is voor altijd. De weg naar heavy muziek glorie is bezaaid met de verbrijzelde lichamen van degenen die niet de kracht en volharding hebben gehad om de reis naar roem te volbrengen. Maar daar waar meesters altijd winnen door middel van volharding en een hoop geluk, heeft Sepultura al lang haar status verdiend als een van de legendes van de metal wereld. Nu zijn ze er klaar voor, met meer vuur in hun collectieve buik dan ooit tevoren. Machine Messias komt, ziet en ...

Tja, wat zal ik ervan zeggen. De eerste luisterbeurten hebben mijn wenkbrauwen toch regelmatig laten fronsen. Niet dat het slecht was, nee dat zeker niet. Het was meer vanwege de variatie aan instrumenten die op deze plaat hoorbaar zijn. Hoe ‘straight in your face’ voorganger The Mediator Between Head And Hands Must Be The Heart was, zo gevarieerd is deze plaat. Van zuivere zang tot keyboards, (oriëntaalse) strijkers, en zelfs een Hammond orgeltje komt voorbij geraasd. Deze veertiende plaat zal zeker niet de boeken in gaan als de beste maar ook zeker niet als de slechtste.

Dat Derrick Green al weer op acht platen zijn vocale ‘stem’pel laat horen is zeker niet als minpunt aan te halen, wat dat betreft doet hij niet onder voor Max. Alleen moet ik wel erbij zeggen dat de keren dat ik de band de laatste jaren heb gezien, laat Derrick Green voor mij live geen goed indruk achter. Vocaal gezien is het best maar verder ook niet. Hij mag voor mij wel een gitaar om zijn nek hangen en wat slagpartijen spelen, want dat getrommel dat hij probeert kan hij beter aan de drummer (Eloy Casagrande) over laten; die staat zijn mannetje wel. Dit zal vooral ook voor Andreas Kisser een verademing zijn.

Tien nummers krijgen we deze keer voorgeschoteld, waarvan negen met zang en het verplichte instrumentaaltje (Iceberg Dances). Jaarlijst-materiaal is moeilijk te zeggen, zo in het begin van het jaar. Maar ik verwacht van niet.

Andreas Kisser - Guitars

Derrick Green - Vocals

Eloy Casagrande - Drums

Paulo Jr. - Bass