Loading
Deze site maakt o.a. gebruik van social media websites. Deze sites kunnen cookies gebruiken waar wij geen controle over hebben. Wettelijk zijn wij verplicht hier toestemming voor te vragen. Klik hiernaast op accepteren als je gebruik wil maken van alle mogelijkheden. Wil je meer weten over onze cookies, klik dan hier.

Tangled Horns - Superglue for the Broken

Gepost in Reviews door Chris van der Aa op 17-12-2018

Tracklist

01. Shadow (A Personal Piece Of Darkness)
02. Magnificent Maniac
03. Light As A Feather In Concrete Shoes
04. Superglue For The Broken
05. The Timeline Is A Noose
06. Pillow Fortress
07. In The Now
08. Beautiful Flaw
09. Destination Tipping Point
10. Icebound

"In 2018 neemt Tangled Horns een doorstart: een nieuwe aanpak in de studio, een nieuw album en een nieuwe gitarist. Het gitaarspel van nieuwkomer Dennis Van der Auwera voegt een nieuwe dimensie toe aan de sound van de band. Dit keer werden alle songs overigens live ingespeeld: geen clicktrack, geen correcties. Zo komt Tangled Horns het beste uit de verf: als een zinderende liveband. Tangled Horns werkte hiervoor samen met Pieter Kloos (Death Alley, Motorpsycho, Dool, Peter Pan Speedrock etc.) van The Void Studio. De plaat bouwt verder op de vertrouwde hoekstenen van de groep: flirtend met stoner, grunge en de alternatieve rock van de jaren '90, maar ontwikkelt meer en meer een eigentijdse smoel. De goesting blijft echter onveranderd. Met één voet in de Antwerpse underground en de andere voet op grotere podia in Nederland en België is de band klaar voor het volgende hoofdstuk."

Meestal ben ik niet zo van de promo-teksten, maar aan bovenstaande is geen letter gelogen, dus durf ik deze wel te gebruiken als introductie voor Superglue For The Broken. Ik maakte zelf kennis met Tangled Horns ten tijde van hun tweeluik Immovable Object (2014) en Unstoppable Force (2016) zodat hun muziek me zeker niet vreemd in de oren klinkt. Ik kan dan ook gerust met de conclusie van start gaan dat alle goede elementen van voorgaand werk bewaard zijn gebleven. Daar zijn dan de inmiddels opgedane ervaringen van de heren muzikanten en componisten aan toegevoegd. Echter: het is niet zo dat we simpelweg meer van hetzelfde krijgen voorgeschoteld, eerder een meer uitgekristalliseerde, verbeterde versie van Tangled Horns.

De mentaliteit van het harde werken en alles zelf willen doen hoor je uiteraard terug in de muziek; kijk en luister alleen maar hoe die is ingespeeld en vastgelegd: rauw, eerlijk, puur. Ergens tussen heavy rock, grunge en stoner doet Tangled Horns z'n ding, een muziekstijl die zich uitstekend leent voor de no-nonsens aanpak van het Belgische kwintet. De ene keer verpletterend zwaar, een volgend moment afgewogen en ingetogen. Zo vormen de twee laatste nummers op het album daarvan een mooi voorbeeld: van het groovende en beukende Destination Tipping Point naar de bluesy, bijna intieme afsluiter Icebound lijkt een fikse sprong, maar blijkt in de wereld van Tangled Horns de normaalste zaak van de wereld. De band laat al hun bij elkaar gevonden invloeden als een logisch geheel klinken.

Heel af en te duiken er invloeden op van gekende acts, maar dat overheerst of hindert geen enkel moment. In vlottere nummers als Magnificent Maniac en vooral titelnummer Superglue For The Broken moet ik wel erg aan de groove (en het gitaarwerk) van Queens Of The Stone Age denken; en hoor ik aan het begin van The Timeline Is A Noose de mystiek van The Doors voorbij komen, en een vleugje Pink Floyd in het gitaarwerk. Beautiful Flaw lijkt me een vette knipoog naar Faith No More's We Care A Lot, al heb ik geen idee of dat een bewuste keuze is geweest. Het laat in elk geval horen hoe breed de band georiënteerd en geïnteresseerd is.

Als slagroom op de taart zou ik de her en der verspreide gitaarsolo's willen noemen, met die moddervette van Light As A Feather In Concrete Shoes als toppunt. Sowieso een van mijn favorietjes van het album, al mag opener Shadow (A Personal Piece Of Darkness) dan ook niet onbenoemd blijven. U ziet het al: Tangled Horns heeft me ook met hun nieuwe plaat weer bij de lurven. Nou moet ik ze verdorie alleen nog steeds een keer live zien!

Tim van der Plas - Vocals

Kris Martens - Drums

Raf Vorsselmans - Bass

Dennis Van der Auwera - Guitar

Stef Kustermans - Guitar