Loading
Deze site maakt o.a. gebruik van social media websites. Deze sites kunnen cookies gebruiken waar wij geen controle over hebben. Wettelijk zijn wij verplicht hier toestemming voor te vragen. Klik hiernaast op accepteren als je gebruik wil maken van alle mogelijkheden. Wil je meer weten over onze cookies, klik dan hier.

Green River - Rehab Doll

Gepost in Reviews door Chris van der Aa op 21-02-2019

Tracklist

01. Forever Means
02. Rehab Doll
03. Swallow My Pride
04. Together We'll Never
05. Smilin' and Dyin'
06. Porkfist
07. Take a Dive
08. One More Stitch
09. 10000 Things
10. Hangin' Tree
11. Rehab Doll
12. Swallow My Pride
13. Together We'll Never
14. Smilin' and Dyin'
15. Porkfist
16. Take a Dive
17. Somebody [Aerosmith cover]
18. Queen Bitch [David Bowie cover]

In mijn bespreking van Green River's Dry As A Bone heb ik de geschiedenis omtrent die band al voldoende doorgenomen denk ik zo. Dan ga ik het hier even hebben over Rehab Doll, de enige langspeler die de band gemaakt heeft, en die uitkwam toen de band feitelijk al op z'n gat lag.

Rehab Doll heeft dezelfde behandeling ondergaan als zijn voorganger, dat wil zeggen dat het materiaal een nieuwe mix en mastering heeft gekregen van Jack Endino, en dat er een fiks aantal bonustracks is toegevoegd. Aan de oorspronkelijke tien tracks zijn er nog eens acht bij gedaan, die te boek staan als de Recipricol Demos. Hier is overigens wel de originele volgorde aangehouden.

Daar waar de EP's van Green River vooral rauw, energiek en punky klonken, horen we op Rehab Doll zo af en toe al waar het met de grunge uiteindelijk heen zou gaan. Natuurlijk, die ongepolijste rauwheid van de punk blijft er onverminderd in zitten - luister maar eens naar titelnummer Rehab Doll of Swallow My Pride - maar ook is al te horen dat de meer 'toegankelijke' kant van de muziek tot veel fraais kon leiden (opener Forever Means, Take A Dive, One More Stitch). Zelfs tussen de oorspronkelijke demo-versies en de uiteindelijke uitvoering zoals die op de plaat terecht kwam kun je al verschil horen in aanpak en houding.

We zullen nooit weten waar deze band uiteindelijk zou zijn uitgekomen. Want het toppunt van ironie is natuurlijk dat datgene waar Green River voor stond, de mix van punk en rock/metal, de band ook zonder kans van slagen de das heeft omgedaan. Ik durf de volgende stelling wel aan: zonder de aanwezigheid van de muzikanten die later een grote doorbraak zouden beleven, hadden we al lang niet meer om deze band gemaald. Anno nu is hun muziek verre van interessant of spannend; dit moeten we echt in z'n historische context plaatsen.

Mark Arm - zang

Jeff Ament - bas

Stone Gossard - gitaar, zang

Alex Vincent - drums, percussie

Bootsy - gitaar