Dead Sun - This Life Is A Grave

• BandDead Sun [SE]
• TitelThis Life Is A Grave
• Release datum19-12-2025
• LabelEmanzipation Productions [DK]
• PromotorTarget Group [DK]
• Genre Deathmetal, Melodieuze deathmetal

Tracklist

01. Primordial Knowledge (Where Ubbo-Sathla Reign)
02. Embraced By The Succubus
03. A Midnight Serenade
04. Sin Collector
05. Nighttime Butterfly
06. She Drank My Soul
07. Your Life Is A Grave
08. Calls From The Crypt
09. To Give The End A Voice

Ik dacht dat ik inmiddels alle Rogga Johansson-bands wel kende, maar nu word ik keihard om m'n oren geslagen met This Life Is A Grave, het al weer negende album van Dead Sun. En ik had nog nooit van de band gehoord. Bizar!

Deze band is opgericht in 1996 door Johansson, daarbij ondersteund door diverse drummers uit zijn bekende kringetje door de jaren heen. Sinds dit nieuwe album is dat Thomas Ohlsson, die eigenlijk nooit lang ergens is blijven hangen. Eerst even een stukje geschiedenis (ook voor mezelf....).

Dead Sun werd in 1996 opgericht als een project waarmee Rogga Johansson, naast zijn hoofdproject Terminal Grip (later omgedoopt tot Paganizer), een meer melodieuze kant van death metal wilde gaan verkennen. Het project debuteerde eind jaren '90 met twee demo's, waarna een lange periode van inactiviteit volgde. Sporadische opnamesessies in het begin van de jaren 2000 leidden uiteindelijk tot een heropleving van de band, met als hoogtepunt een release in 2013 waarop vroege demo's en nieuw materiaal werden verzameld. The Clockwise Charade was daarmee het formele debuutalbum van de band.

Het nieuwe album is een ​​staaltje melodieuze, toch heerlijk duistere (want Johansson!) en riff-gedreven death metal. De onmiskenbare mix van zwaarte, melancholie en melodie is uit duizenden herkenbaar, geen seconde hoef je je af te vragen wis deze composities in elkaar heeft gesleuteld. Anders luister maar eens naar die vocalen.

Nadeel vind ik dat de muziek wel erg toegankelijk is. Het luistert verdomd makkelijk weg, te makkelijk eigenlijk. Ik ervaar weinig dynamiek, nauwelijks tempo-wisselingen, laat staan verrassende wendingen. Na een goed half uur (veel langer duren Johansson-albums doorgaans niet) is er zo goed als niks blijven hangen. Dead Sun gaat niet mijn favoriete Johansson-band worden. Ik vraag me nu af of ik deze band in het verleden misschien wel eerder tegen ben gekomen, maar gewoon weer ben vergeten?